Volle Asiels Nederland

EIGEN HONDEN EERST – WAAROM ZOU JE EEN HOND UIT HET BUITENLAND HELPEN?

Op die vraag hebben we al zo vaak antwoord moeten geven dat we de feiten eens op een rijtje hebben gezet. Voor iedereen die die vraag heeft, hieronder het héle lange antwoord. 
Dan staat het iedereen uiteraard nog steeds vrij om een andere keuze te maken en voor een 'Nederlandse' hond te gaan. Of er eentje bij een fokker te gaan halen, of bij een broodfokker.
Maar als je die keus wilt maken en een ander maakt een andere keus, respecteer dat dan ook.....

Wat feiten over de honden die we vanuit het buitenland invliegen, met daarbij de kanttekening dat die in bijvoorbeeld Roemenië ten dode opgeschreven zouden zijn. Zonder zicht op adoptie worden ze niet van straat gehaald, want waar moet een rescuer het geld vandaan halen voor hun eten, medische verzorging, ontworming, onderdak, sterilisaties enzovoort?
En waarom zou je als Roemeen een hond uit het asiel gaan halen als je op elke straathoek puppy's kan vinden? 
We kunnen er als goedwillende dierenvrienden, hier en daar, trouwens maar enkelen redden, hoor - de rest gaat gewoon dood. Dat is de harde realiteit. 

  
Onderstaande tekst is gebaseerd op objectief onderzoek door onder andere BUZ (Buitenlandse Zwerfhonden), bijeengebracht door het Zwerfdierenplatform. 
  
Er wordt vaak gezegd dat er in de Nederlandse asielen al te veel honden zitten en dat dat een reden zou zijn om géén honden vanuit het buitenland te halen; die pikken hun plekjes in, zeg maar. 
Laten we de cijfers eens bekijken.  

In Nederland zijn er ruim 100 officiële asielen, waarbij gemiddeld zo’n 10 tot 15 plaatsbare honden op een nieuwe adoptant zitten te wachten. Dat zijn dus in totaal 1.000 tot 1.500 honden. 
Dat zijn nogal eens honden met "gedragsproblemen" en een doorsnee Nederlands gezin ontbreekt het aan de bereidheid, maar ook aan de deskundigheid om die als huisgenoot te adopteren. Ze zoeken een lieve gezinshond. Erg jammer, maar ook wel heel begrijpelijk en logisch.
De makkelijk plaatsbare honden, puppy's of slachtoffers van een echtscheiding zijn doorgaans snel geplaatst, want daar is wel vraag naar.
Er worden namelijk zo'n 180.000 honden per jaar in Nederland "aangeschaft".
  
Het is niet exact bekend hoeveel honden via het ene of via het andere kanaal worden verkocht, maar het is wel duidelijk dat de commerciële hondenhandel (‘broodfok’) de grootste leverancier is.


Van de 180.000 nieuw aan te schaffen honden per jaar zijn er ongeveer:

125.000 (68,6%) commercieel gefokte honden (broodfok) 
  50.000 (27,7%) rashonden met stamboom via de Raad van Beheer. 
    5.000 (2,7%) buitenlandse honden.


De paar honderd honden die maandelijks via (betrouwbare) stichtingen naar Nederland worden gebracht, vallen dus in het niet in vergelijking met bovenstaande getallen. 
Tot zover de cijfers met betrekking tot asielhonden in Nederland in verhouding tot de buitenlandse asieldieren. 
  
Wat ons betreft hebben ALLE honden in een asiel recht op een mandje. Daarom sponsoren wij privé ook asiels in Nederland - het is zeker niet zo dat we de honden hier vergeten, maar in Nederland kennen we geen straathondenproblematiek.

Het maakt ons niet uit in welk land de hond is geboren. Geen enkele straathond komt op straat door eigen schuld. Het is altijd door toedoen van de mens.
Een hond in een asiel heeft in Nederland tenminste elke dag eten en krijgt medische verzorging. Dat is niet te vergelijken met de strijd die een straathond elke dag moet leveren om te overleven. Ook in een shelter. 
Daar komt bij dat een asiel in Nederland, hoe naar ook voor de dieren die daar belanden, in vergelijking tot het merendeel van de buitenlandse "asiels" werkelijk vijfsterrenhotels zijn.
In het buitenland wordt alles door elkaar heen geplaatst: zwangere teefjes, loopse teefjes, grote honden, kleine hondjes...... pasgeboren pups worden opgegeten, er wordt vaak maar één keer per week gevoerd (… want ze gaan toch dood, zonde van het geld…) en dat voer wordt altijd gepakt door de sterksten. De zwaksten krijgen niets en gaan dood.   
Er is geen toezicht, er is geen medische verzorging, er is geen hygiène, er is geen preventie, er is geen promotie om te adopteren - er is niks.
Adoptie bestaat niet - als je daar een hond wilt, pluk je een pup van straat of je krijgt hem van de buurman, die vervolgens de rest van het nestje verdrinkt of in de vuilcontainer gooit.
Twee nestjes per jaar, vaste prik, want de teefjes liggen niet zelden aan een ketting van twee meter en worden bij elke loopsheid door meerdere reuen gedekt. Ze kunnen geen kant op. Op straat worden ze dagenlang achtervolgd door reuen, er is geen ontkomen aan. Steriliseren, daar doen ze niet aan, want dan worden de teefjes te dik of zijn niet meer waaks, en het is tegennatuurlijk.......het is zelfs zielig voor de hond. Zeggen ze. 
Keer op keer nestjes laten komen en de pups dumpen, dood laten rijden, verdrinken, doodslaan of vergiftigen is kennelijk niet zielig….. 

Als je dat eenmaal met eigen ogen gezien hebt, wil je maar één ding: zorgen dat het stopt. 
  
Er is een prima oplossing: steriliseren. Daar is iedereen het over eens en het is ook onze hoofddoelstelling. Maar vrijwel niemand doneert voor sterilisatieprojecten. 
Waarom eigenlijk niet? Omdat er geen "gezicht" bij hoort. Het spreekt niet aan, het is een ver-van-mijn-bed verhaal.
Door een combinatie te maken van sterilisatiecampagnes met adopties van honden die het op straat niet redden, ontvangen wij donaties waarmee we maandelijks een aantal honden kunnen steriliseren. Met elke sterilisatie voorkom je dat er weer honderden pups worden geboren die allemaal een plekje zoeken.
En dat plekje is er natuurlijk niet.


Eén ding is zeker: als je niets doet, verandert er ook niets. We doen ons best en we leggen steeds opnieuw uit wat we doen en waarom we het doen. 
We hopen de vraag boven dit stuk zo beantwoord te hebben. Het vreet energie, steeds opnieuw de discussie aangaan, die vaak aangewakkerd wordt door mensen die doodleuk een hondje van een (brood)fokker gaan kopen (dat doet het merendeel van de mensen, dat blijkt uit de cijfers) en nog nooit een voet in een asiel hebben gezet. 
Natuurlijk mag iedereen vinden dat we verkeerd bezig zijn, maar er is niemand verplicht om ons te steunen. We proberen te helpen, meer niet… als het aan ons lag, waren alle asiels overbodig.
Oók in Nederland.  

Maar dan moet "de mens" veranderen en dat kost veel tijd.....